شهادت مولی الموحدین ، امیر المومنین علی (ع) تسلیت باد.

وصيىت امير المومنين (ع) به حسن و حسين عليهما السلام هنگامى كه ابن ملجم لعنه اللّه آن حضرت را ضربت زد.

 شما را به تقوا و پرهيز كارى و ترس از خداوند سفارش مى‏كنم،

در پى دنيا پرستى نباشيد گر چه به سراغ شما آيد.

بر آنچه از دنيا از دست مى‏دهيد تأسف مخوريد.

سخن حق بگوئيد و براى اجر و پاداش (الهى) كار كنيد .

دشمن سر سخت ظالم، و ياور و همكار مظلوم باشيد.

من شما و تمام فرزندان و خاندانم و كسانى را كه اين وصيت نامه‏ام به آنها مى‏رسد به تقوا و ترس از خداوند، نظم امور خود، و اصلاح امور مردم ، سفارش مى‏كنم زيرا كه من از رسول الله (ص)  شنيدم مى‏فرمود: «اصلاح بين مردم از نماز و روزه برتر است».

خدا را خدا را در مورد «يتيمان»، نكند آنها گاهى سير و گاهى گرسنه بمانند، نكند آنها در حضور شما در اثر عدم رسيدگى از بين بروند.

خدا را خدا را كه در مورد «همسايگان» خود خوشرفتارى كنيد، چرا كه آنان مورد توصيه و سفارش پيامبر شما هستند. وى همواره نسبت بهمسايگان سفارش مى‏فرمود تا آنجا كه ما گمان برديم بزودى سهميه‏اى از ارث بر ايشان قرار خواهد داد.

خدا را خدا را در توجه به «قرآن»، نكند ديگران در عمل به آن از شما پيشى گيرند.

خدا را خدا را در مورد «نماز» چرا كه ستون دين شما است .

خدا را خدا را در مورد «خانه پروردگارتان»، تا آن هنگام كه هستيد آنرا خالى نگذاريد كه اگر خالى گذارده شود مهلت داده نمى‏شويد (و بلاى الهى شما را فروخواهد گرفت) .

خدا را خدا را در مورد «جهاد» با اموال، جانها و زبانهاى خويش در راه خدا (كه بايد همه اينها را در اين راه بكار گيريد) .

و بر شما لازم است پيوندهاى دوستى و محبت را محكم داريد و بذل و بخشش را فراموش نكنيد، و از پشت كردن به هم و قطع رابطه بر حذر باشيد «امر بمعروف و نهى از منكر» را ترك نكنيد كه اشرار بر شما مسلط ميشوند سپس هر چه دعا كنيد مستجاب نمى‏گردد.

سپس فرمود: اى نوادگان «عبد المطلب» نكند شما بعد از شهادت من، دست خود را از آستين بيرون آورده و در خون مسلمانان فرو بريد و بگوئيد امير مؤمنان كشته شد (و اين بهانه‏اى براى خون ريزى شود یعنی همانکاری که معاویه به دروغ برای عثمان انجام داد) آگاه باشيد به خاطر من تنها قاتلم را بايد بكشيد. بنگريد هر گاه من از اين ضربت جهان را بدرود گفتم او را تنها يك ضربت بزنيد، تا ضربتى در برابر ضربتى باشد، اين مرد را مثله نكنيد (گوش و بينى و اعضاء او را نبريد) كه من از رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم شنيدم مى‏فرمود: «از مثله كردن بپرهيزيد گر چه نسبت به سگ گزنده باشد».

نهج البلاغه – نامه 47

وفات حضرت خدیجه (س) تسلیت باد.

هان ای دو چشم من!

                            در رحلت جانگداز سالار بانوان، اولین زنی که به همراه رسول خدا (ص) نماز گزارد باران اشک فرو ببارید.

              بر همان بانوی خود ساخته و پاک روش و پاک منشی که خداوند خیمه و سرای او را پاک و پاکیزه ساخت.

               بانوی پر برکتی که خدا او را به خاطر ایمان و کردار شایسته اش به شاهراه فضیلتها راهنمایی نمود.

کلام علی (ع) در سوگ حضرت خدیجه(س) – دیوان امام علی (ع)

اشاره

یوم‏اللّه هفده شهریور، از نمادهای مقاومت، شجاعت و ایستادگی ایرانیان در حکومت پهلوی است. روزی که به تعبیر رهبرکبیر انقلاب، روز خداست. از سوی دیگر، جمعه سیاه، گزارشگر جنایت‏های شاهنشاهی و اعمال ضداسلامی و غیرانسانی رژیم پهلوی است که با عنوان آزادی و استقلال کشور، در مسیر حذف دین از جامعه دینی می‏کوشید.

نستوه چونان کوه

در نخستین ساعت‏های صبح جمعه هفدهم شهریور، ده‏ها هزارنفر به سوی میدان ژاله که از آن روز میدان شهدا نام گرفت، سرازیر شدند و در کمتر از دو ساعت، میدان و خیابان‏های اطراف لبریز از جمعیت شد؛ جمعیتی که آمده بودند تا آخرین تپش‏های قلب خویش را ایثار کنند و چنین بود که یوم‏اللّه هفده شهریور شکل گرفت. آرام و لبریز از عشق و هم‏دلی، موجی به پاکی چشمه‏ساران راه افتاد. هر قطره‏اش به شفافیت اشک، به طراوت لبخند، ولی استوار و پرتوان چون کوه بود...

سالروز درگذشت ابوذر زمان تسلیت باد

«امام احترام زیادی برای آیت الله طالقانی قائل بودند. وقتی شورای انقلاب در پاریس تشکیل شد، شهید مطهری و شهید بهشتی و مهندس بازرگان و دوسه نفر دیگر به دیدن امام آمدند و قرار شد تا اعضای شورای انقلاب در ایران به دلایل امنیتی اعلام نشوند و برخی اعضای شورای انقلاب، در اروپا به طور رسمی اعلام گردند.

دو روز بعد از این جلسه، مهندس بازرگان طی یک تماس تلفنی به امام خبر دادند که آیت الله طالقانی در جمع عده ای طی سخنانی گفته اند: "نمی شود که مردم را بدون حساب و کتاب راهی خیابان کرد و باید شورایی باشد که هدایت امور را به دست گیرد. " این نکته نشان می داد که مرحوم طالقانی خبر از تشکیل شورای انقلاب توسط امام نداشتند. از این رو امام دستور دادند: "به ایشان تشکیل این شورا را خبر دهيد و از طرف من بگویید خودشان نه تنها عضو این شورا هستند، بلکه باید رییس این شورا در ایران نیز باشند. "

امام براي فوت آيت الله طالقاني بيانيه اي صادر كردند و ضمن معرفي وي به عنوان ابوذر زمان، فرمودند: "از بدي عمر زياد اين است كه آدمي رفتن دوستان و عزيزان خود را مي بيند" و اين نشان از ارادت امام به اين شخصيت بزرگ بود.

 سوره البقرة (2): آيه 183

يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا كُتِبَ عَلَيْكُمُ الصِّيامُ كَما كُتِبَ عَلَى الَّذِينَ مِنْ قَبْلِكُمْ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ (183)

اى كسانى كه ايمان آورده‏ايد! روزه بر شما مقرّر گرديد، همانگونه كه بر كسانى كه پيش از شما بودند مقرّر شده بود، باشد كه پرهيزگار شويد.

نكته‏ها:

تقوى، به معناى خويشتن دارى از گناه است. بيشتر گناهان، از دو ريشه غضب و شهوت سرچشمه مى‏گيرند. و روزه، جلوى تندى‏هاى اين دو غريزه را مى‏گيرد و لذا سبب كاهش فساد و افزايش تقواست. به نظر مفسّران و دانشمندان علوم قرآنى، آياتى كه با خطاب «يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا» شروع شده‏اند، در مدينه نازل شده و جزء آيات مدنى مى‏باشند. فرمان روزه نيز همچون دستور جهاد و پرداخت زكات در سال دوّم هجرى صادر گرديده است.

آثار و بركات روزه‏

                    تقوى و خداترسى، در ظاهر و باطن، مهم‏ترين اثر روزه است. روزه، يگانه عبادت مخفى است. نماز، حج، جهاد، زكات و خمس را مردم مى‏بينند، امّا روزه ديدنى نيست. روزه، اراده انسان را تقويت مى‏كند. كسى كه يك ماه نان و آب و همسر خود را كنار گذاشت، مى‏تواند نسبت به مال و ناموس ديگران خود را كنترل كند. روزه، باعث تقويت عاطفه است. كسى كه يك ماه مزه‏ى گرسنگى را چشيد، درد آشنا مى‏شود و رنج گرسنگان را احساس و درك مى‏كند.

رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله فرمودند: روزه، نصف صبر است.

روزه‏ى مردمان عادّى، همان خوددارى از نان و آب و همسر است، امّا در روزه خواص علاوه بر اجتناب از مفطرات، اجتناب از گناهان نيز لازم‏ است، و روزه‏ى خاصّ‏ الخاص علاوه بر اجتناب از مفطرات و پرهيز از گناهان، خالى بودن دل از غير خداست. روزه، انسان را شبيه فرشتگان مى‏كند، فرشتگانى كه از خوردن و آشاميدن و شهوت دورند.

رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله فرمودند: هر كس ماه رمضان را براى خدا روزه بدارد، تمام گناهانش بخشيده مى‏شود.

چنان كه در حديث قدسى نيز آمده است كه خداوند مى‏فرمايد: «الصوم لى و انا اجزى به»

روزه براى من است و من آن را پاداش مى‏دهم.

اهميّت روزه به قدرى است كه در روايات پاداش بسيارى از عبادات را همچون پاداش روزه دانسته‏اند.  هر چند كه روزه بر امّت‏هاى پيشين نيز واجب بوده، ولى روزه‏ى ماه رمضان، مخصوص انبيا بوده است و در امّت اسلامى، روزه رمضان بر همه واجب شده است.

از رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله نقل شده است كه فرمود: براى هرچيز زكاتى است و زكات بدنها، روزه است.

پيام‏ها:

1-      خطابِ زيبا، گامى براى تأثير گذارى پيام است. «يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا» در حديثى از تفسير مجمع البيان مى‏خوانيم: لذّت خطاب «يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا» سختى روزه را آسان مى‏كند. اگر والدين بخواهند كه فرزندشان به سخنانشان گوش دهند، بايد آنان را زيبا صدا زنند.

2-      از شيوه‏هاى تبليغ آن است كه دستورات مشكل، آسان جلوه داده شود. اين آيه مى‏فرمايد: فرمان روزه مختص شما مسلمانان نيست، در امّت‏هاى پيشين نيز اين قانون بوده است. و عمل به دستورى كه براى همه امّت‏ها بوده، آسان‏تر از دستورى است كه تنها براى يك گروه باشد. «كَما كُتِبَ عَلَى الَّذِينَ مِنْ قَبْلِكُمْ»

3 - قرآن، فلسفه بعضى احكام همچون روزه را بيان داشته است. زيرا اگر مردم‏ نتيجه‏ى كارى را بدانند، در انجام آن نشاط بيشترى از خود نشان مى‏دهند. «لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ»

ماه میهمانی خدا مبارک باد.

رمضان یعنی، باران های درشت رحمت الهی 

 عصر یک جمله دلگیر دلم گفت بگویم .....

خواب ای خواب سرگردان بر خیز دو ، سه تا پلک تا سحر مانده

تازه یک صبح رفته از « عهدت » سی و نه فرصت دگر ماند

با شما دست یا علی دادم با همان دست های نامرئی

که چهل صبح عاشقت باشم با همین چشم های درمانده

آه ای « طلعه الرشیده ی  » من ، زودتر « غره الحمیده  ی  » من

پای بگذار روی دیده من ، که فقط از من این قدر مانده

 که فقط از من ِ بدون ِشما مانده در امتداد زندگی ام

گام هایی که جاده را بلدند ، دستهایی که بر کمر مانده

تو چه خواندی که هر چه باران ست ، چشم های تو را نمی بارد

تو کجایی که باد هم حتی از تو عمری ست بی خبر مانده

صبح صبح چهلم این عهد ،‌حتم دارم که می رسی از را ه 

صبح آن چله ....آه ، یک طرف و .... سی نه  صبح پشت سر مانده

آخر گریه های این عهد ست ، میزنم باز روی زانویم

العجل العجل ، شتاب کنید ، مرد ای مرد ِ در سفر مانده .

                                   مهدی رحیمی  «‌مجموعه شعر آئینی رقص بر پل چینود »

به نام او

 مثل بقیه در خیابان راه می رود.لباس بر تن دارد.بد شکل نیست.ادا و اصول هم ندارد.به همه سلام می دهد.دلسوز است.به چشم خریدار به مردم نمی نگرد.

....اما نگاههای مردم به او سنگین است.خیلی ها می خواهند به او حرفی بزنند.بعضی ها میزنند. چهره ها به هم میریزد ، وقتی او را می بینند.

خیلی سخت است.بلوط دردهای او – بعد از یک پیاده روی کوتاه در خیابان- بغضهای نشکفته و تلخی دارد که اگر بترکد، نتیجه اش می شود تفکر در او !!!

گویی او غریبه ای ست که وارد شهر شده.البته هیچکس هم او را بیرون نمی کند،فقط حرفهای نا گقته مردم با او ، زیادی در دل آنها تلنبار شده.او جزیره ای ساخته.حالا همه نگاههای سنگین شهر با او مهربانند.

به نظر شما غریبه شهر ما کیست؟